ΑΙΓΙΟ ΑΧΑΪΑΣ: ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΔΑΣΗ!

Με μετεωρολογικούς αισθητήρες και θερμο-οπτικές κάμερες αποφάσισε να «θωρακιστεί» από τις φυσικές καταστροφές ο Δήμος Αιγίου, ο οποίος στο πλαίσιο του επιχειρησιακού προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση» κατέθεσε μελέτη για τη χρηματοδότηση του έργου, προϋπολογισμού 2.801.260,00 ευρώ.
Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σύστημα που θα αναπτυχθεί στις δασικές εκτάσεις του Δήμου, από το Πυργάκι μέχρι και την Παρασκευή και αφορά τόσο την πυρανίχνευση, όσο και τη δασοπροστασία. «Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Αιγίου, την Πυροσβεστική Υπηρεσία Αιγίου και τους Αντιδημάρχους κ.κ. Παναγιώτη Γούσα και Περικλή Παπαγιαννακόπουλο για την τεράστια συμβολή τους στην προετοιμασία του εν λόγω φακέλου της πρότασης», δήλωσε ο Δήμαρχος Αιγίου, Απόστολος Καραφωτιάς, επισημαίνοντας πως η τεχνολογία μπορεί να δώσει τη λύση στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών.
Η λειτουργία του συστήματος περιλαμβάνει:
1. Ανιχνευτές (μετεωρολογικοί αισθητήρες και θερμο-οπτικές κάμερες) που θα λαμβάνουν δεδομένα από το δασικό περιβάλλον.
2. Όταν ανιχνεύσουν πυρκαγιά στέλνουν με ασύρματη μετάδοση σήμα συναγερμού στο κέντρο ελέγχου.
3. Το σημείο που βρίσκεται η πιθανή πυρκαγιά προσδιορίζεται από τα δεδομένα των ανιχνευτών και αποτυπώνεται αυτόματα σε χάρτη.
4. Οι χειριστές στο κέντρο ελέγχου λαμβάνουν το σήμα συναγερμού και εξετάζουν αν πρόκειται για αληθινό ή λανθασμένο σήμα.
5. Εφόσον επιβεβαιωθεί ο συναγερμός από τους χειριστές τότε κινητοποιούνται οι δυνάμεις πυρόσβεσης.
6. Οι επιτελείς των δυνάμεων πυρόσβεσης έχοντας τις πληροφορίες από τους ανιχνευτές (εικόνες αν πρόκειται για κάμερα), εντοπίζουν τη θέση της πυρκαγιάς και τις θέσεις των δυνάμεων πυρόσβεσης στο χάρτη.
7. Τα μετεωρολογικά δεδομένα και το μοντέλο προσομοίωσης πυρκαγιάς μπορούν να συντονίσουν τις προσπάθειες κατάσβεσης με πολύ αποτελεσματικό τρόπο.
8. Οι δυνάμεις πυρόσβεσης επικοινωνούν με το κέντρο ελέγχου και με χρήση φορητών συσκευών (π.χ. PDA) λαμβάνουν στοιχεία και ενημερώνονται για την εξέλιξη της επιχείρησης.
Τα πλεονεκτήματα της λύσης αυτής, είναι δεκάδες. Για παράδειγμα με τις οπτικοθερμικές κάμερες επιτυγχάνεται καλύτερη ορατότητα σε όλες τις συνθήκες (διπλή ανίχνευση καπνού στο οπτικό πεδίο και φωτιάς στο θερμικό πεδίο της κάμερας), μεγάλη ακτίνα ανίχνευσης που φθάνει τα 10 χλμ, κάλυψη μεγάλων εκτάσεων έως και 314.000 στρέμματα, ανίχνευση καπνού και φλόγας σε 2 δευτερόλεπτα. Τέλος παρέχει γεωγραφικές συντεταγμένες και λειτουργεί επιπλέον και σαν σύστημα περιμετρικής ασφάλειας με έλεγχο κίνησης.


Η άκρως ενδιαφέρουσα είδηση προέρχεται από το gowest.gr. Το όλο θέμα έγκειται στο αν θα λειτουργήσει το σύστημα. Γιατί ήδη έχουμε προηγούμενες εμπειρίες από ηλεκτρονικά και όχι μόνο πρωτότυπα συστήματα, που δεν εξυπηρέτησαν ποτέ τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκαν.

Το παραπάνω άρθρο και η φωτογραφία είναι από το blog Ηχείο.

ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ...

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε ότι το πρόγραμμα με τους μπλε κάδους ανακύκλωσης ξεφεύγει από τα αστικά κέντρα και σε όλο και περισσότερες περιοχές της χώρας συλλέγονται υλικά προς ανακύκλωση. Σίγουρα έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια πάρα πολλά γύρω από το θέμα και πάνω κάτω ξέρουμε τι να κάνουμε με τα σκουπίδια μας. Όμως είναι μια ευκαιρία για να επαναλάβουμε ορισμένα πράγματα.

-Κατ' αρχήν με τον όρο ανακύκλωση εννοούμε την επανεπεξεργασία ήδη επεξεργασμένων υλικών, ιδιαίτερα απορριμμάτων, σε νέα προϊόντα. Η ανακύκλωση μειώνει την κατανάλωση πρώτων υλών και την χρήση ενέργειας και ως εκ τούτου τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
-Τα υλικά που ανακυκλώνουμε κατά κύριο λόγο είναι το πλαστικό, το γυαλί, το χαρτί και μέταλλα, όπως αλουμίνιο, χαλκός και σίδηρος.
-Όταν αποφασίζουμε να βάλουμε κάποια ανακυκλώσιμα υλικά στους μπλε κάδους, αυτά θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν καθαρότερα, καθώς υπολείμματα από διάφορα μη ανακυκλώσιμα υλικά μπορούν να καταστρέψουν όλη την διαδικασία της ανακύκλωσης. Γι' αυτό φροντίζουμε π.χ. να καθαρίζουμε τα πλαστικά δοχεία από το γιαούρτι ή τον χυμό πριν τα πετάξουμε.
-Τα βιοδιασπάσιμα απόβλητα, όπως τα υπολείμματα τροφίμων ή τα απόβλητα κήπων και καλλιεργειών, είναι επίσης ανακυκλώσιμα με τη βοήθεια μικροοργανισμών μέσω της λιπασματοποίησης (κομποστοποίησης) ή της αναερόβιας χώνευσης, ΟΧΙ όμως μέσω της εναπόθεσής τους στους μπλε κάδους.


Επίσης για περισσότερη πληροφόρηση σχετικά με την ανακύκλωση, μπορείτε να δείτε σε μια προηγούμενη ανάρτησή μας, στο site του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και στην ιστοσελίδα της Οικολογικής Εταιρίας Ανακύκλωσης.

ΠΗΛΙ ΕΥΒΟΙΑΣ: ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΟΠΙΟ!

Το καλοκαίρι που μας πέρασε βρέθηκα στο Πήλι Ευβοίας. Όλη η περιοχή είναι καταπράσινη και προσφέρεται για αποδράσεις, μιας και βρίσκεται πολύ κοντά στην Αθήνα. Πολλοί φίλοι της τετρακίνησης και των χωμάτινων διαδρομών έρχονται εδώ και χρόνια στην ευρύτερη περιοχή και απολαμβάνουν την φύση και τις διαδρομές.
Στο δρόμο που συνεχίζει από το χωριό του Πηλίου προς την Βλαχιά (βλ. τον χάρτη) στο σημείο που φαίνεται στην μεσαία φωτογραφία, αν κάποιος σταματήσει και κοιτάξει λίγο κάτω από τον δρόμο, θα δει την απαράδεκτη εικόνα της κάτω φωτογραφίας. Εϊναι πραγματικά τραγικό ότι κάποιοι άνθρωποι δεν σέβονται το φυσικό τοπίο και πετούν μπάζα και σκουπίδια παντού.
Οι παράνομες χωματερές είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας. Όσα πρόστιμα και αν πληρώσουμε προς την Ευρώπη για την διαχείριση των σκουπιδιών, το θέμα συνεχίζει να υπάρχει. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών που έγινε το 2006, το έδαφος στα σημεία που υπάρχουν παράνομες χωματερές, αλλά και τριγύρω είναι τόσο μολυσμένο που θα χρειάζονταν 25 χρόνια για να φύγει η μόλυνση. Μάλιστα όπως είχε δηλώσει στα "ΝΕΑ" ο καθηγητής γεωλογίας Ευθύμιος Λέκκας: «ολόκληρες εκτάσεις, περιμετρικά των παράνομων χωματερών, μολύνθηκαν. Τα εδάφη καταστράφηκαν, το υπέδαφος υπέστη ανεπανόρθωτη ζημιά, η χλωρίδα και η πανίδα σε ακτίνα χιλιομέτρων δηλητηριάστηκαν».
Ίσως να έχει ακουστεί πολλές φορές, αλλά το ότι πολλοί από εμάς πετούν τα οικιακά, αλλά και πολύ περισσότερο τα βιομηχανικά σκουπίδια και τα μπάζα είναι θέμα παιδείας. Παιδείας που ξεκινά από την οικογένεια και το σχολείο και που είναι απαραίτητο να έχουν οι επόμενες γενιές από εμάς για να εκλείψει αυτό το φαινόμενο.
Ένας άλλος παράγοντας που παίζει πολύ μεγάλο ρόλο είναι η ανυπαρξία του κράτους. Όταν διαπράττονται εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος, όπως π.χ. η μόλυνση του Ασωπού και μετά υπάρχει η πλήρης ατιμωρησία, το φαινόμενο επαναλαμβάνεται και εντείνεται.
Όλα αυτά είναι πράγματα αυτονόητα και πιστεύω πως οι περισσότεροι τα έχουν σκεφτεί αυτά. Τελειώνοντας, όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα με τις ανεξέλεγκτες και παράνομες χωματερές, βρήκα μερικά άκρως ενδιαφέροντα άρθα από το in.gr, την Ελευθεροτυπία και το newsblog.gr, ενδεικτικά της κατάστασης που υπάρχει....

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ!

Στις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού τολμάμε να ανοίξουμε το πιο καυτό, ίσως, θέμα της εποχής: το θέμα των νερών, της ενέργειας, της προστασίας των ποταμών γενικά, αλλά και του Αχελώου ειδικά... Ζητήματα παγκόσμια που στην Ελλάδα - στη Θεσσαλία και στα Τρίκαλα, ιδιαίτερα - έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Δεν είναι μόνο το τεράστιο πρόβλημα της έλλειψης νερών για άρδευση και ύδρευση, είναι και το θέμα της μόλυνσης των υδατικών αποθεμάτων, είναι το πρόβλημα της ποιότητας του πόσιμου νερού και, κυρίως, η καταστροφή και η μόλυνση των ποταμών μαζί με τη δραματική πτώση του υδροφόρου ορίζοντα. Στην εποχή, όμως, της κλιματικής αλλαγής πρέπει με την ίδια ένταση να δούμε όχι μόνο πόση ενέργεια και πως την καταναλώνουμε, αλλά και πως την παράγουμε.

Στη σημερινή κατάσταση δεν φτάσαμε από την κακή μας την τύχη. Ευθύνη έχουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Η εμπέδωση μιας αντίληψης τόσο στους χρήστες όσο και στους αρμόδιους φορείς ότι το νερό είναι ένας αστείρευτος πόρος, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των γεωτρήσεων, η εγκληματική μόλυνση των ποταμών από τα φυτοφάρμακα, τις βιομηχανικές και αστικές χρήσεις, ταυτόχρονα με την παντελή απουσία πολιτικών ουσιαστικής διαχείρισης των υδατικών αποθεμάτων, συνέβαλαν στο να φτάσουμε στη σημερινή δραματική κατάσταση στην Ελλάδα και στη Θεσσαλία ειδικότερα.

Το επιχειρούμενο (διαρκώς) έγκλημα της εκτροπής του Αχελώου, παρά τις τέσσερις αρνητικές αποφάσεις του ΣτΕ στην πορεία των χρόνων και σε αναμονή της απόφασης από ΔΕΚ, παρά τις απανωτές κοινοτικές οδηγίες, παρά την απόλυτη και κατηγορηματική άρνηση της Κομισιόν να χρηματοδοτήσει αυτό το ανοσιούργημα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της μεταπολεμικής ''ανάπτυξης'' με ''ποσοτικά'' μονάχα κριτήρια, σε βάρος πάντα του περιβάλλοντος, του φυσικού πλούτου και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας, σε βάρος της ποιότητας της ζωής μας, σε βάρος, εν τέλει, της ίδιας μας της ζωής ...

... Και ο Αχελώος; Ο μεγαλύτερος σε μήκος φυσικός υδάτινος δρόμος της ελληνικής επικράτειας; Η πλούσια πανίδα και χλωρίδα του; Από τα μοναδικά παγκοσμίως το Δέλτα του! Τι θα απογίνει; 600 εκατ. κυβικά το χρόνο - λένε - θα εκτραπούν μονάχα. Αντί για 1,5 δισ. που ήταν αρχικά. Πρέπει λοιπόν να είμαστε και ευχαριστημένοι που μας κάνουν και έκπτωση! Και η Θεσσαλία; Τον έχει όντως ανάγκη το ... μυθικό θεό της αρχαιότητας; Ποιοι αλήθεια ευθύνονται για τις χιλιάδες παράνομες γεωτρήσεις στον κάμπο; Για την αποξήρανση του εξαιρετικού κάλλους υγροβιότοπου της Κάρλας; Για την κατασπατάληση των πλούσιων υδατικών αποθεμάτων της θεσσαλικής γης; Για τη φοβερή ρύπανση από λιπάσματα, φυτοφάρμακα, αστικά και βιομηχανικά απόβλητα του Πηνειού;

Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να σωθεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως υπουργείο (ναι, υπουργείο!) - αμιγώς - Περιβάλλοντος και Υδατικής Πολιτικής, γιατί όπως λέει και ο ποιητής, ''το μέλλον έχει πολλή ξηρασία''. Υπάρχουν τρόποι ήπιας μορφής για την εξασφάλιση υδατικών πόρων για τον κάμπο. Όπως είναι η άμεση καταγραφή και κατάργηση όλων των παράνομων γεωτρήσεων, η κατασκευή πολλών μικρών ταμιευτήρων στα γύρω ορεινά, ο τεχνητός εμπλουτισμός των υπόγειων υδροφορέων, ο δραστικός περιορισμός των εξαιρετικά υδροβόρων καλλιεργειών όπως το μπαμπάκι, που, έτσι κι αλλιώς, είναι βέβαιο ότι, έστω και περιορισμένα τώρα, δεν θα επιδοτούνται στο διηνεκές. Ακόμη, η εφαρμογή μεθόδων άρδευσης υψηλής απόδοσης που εξασφαλίζουν ταυτόχρονα σημαντική εξοικονόμηση νερού και ηλεκτρικής ενέργειας, όπως τα στάγδην συστήματα, η χρησιμοποίηση αστικών λυμάτων έπειτα από επεξεργασία κ.ο.κ. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν πολλές. Που δεν χωρούν όμως σε αγύριστα (υπουργικά) κεφάλια. Εάν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο διαχείρισης των νερών δεν μας φτάνουν ούτε 10 Αχελώοι.

Η εμμονή στις κατασκευαστικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες ανάγκες σε νερό είναι ένας πλασματικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί «στα γρήγορα» η κρίση του νερού. Πιο ασφαλής λύση μακροπρόθεσμα είναι η δέσμευση για υγιή ποτάμια και υγρότοπους, ως πρώτο βήμα για τη διατήρηση του νερού, η οποία μπορεί να συμπληρώνεται από άλλες μεθόδους, όσο το δυνατό πιο βιώσιμες, και μόνο όταν αυτές είναι απολύτως απαραίτητες.

Η σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων λειψυδρίας έχει ξεπεράσει τις παρωχημένες εμμονές στα μεγαλεπήβολα κατασκευαστικά έργα, όπως οι εκτροπές των ποταμών. Η διεθνής επιστημονική κοινότητα τονίζει συνεχώς την ανάγκη για ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη διαχείριση των υδάτινων πόρων και κατεπείγουσα προστασία των φυσικών διαδρομών του νερού. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, έχουμε «κολλήσει» στη σκανδαλώδη πλέον εκτροπή του Αχελώου, που όχι απλώς δε θα λύσει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα θα προκαλέσει σειρά από σοβαρές επιπτώσεις και θα κοστίσει τεράστια ποσά στον κρατικό προϋπολογισμό, (500 εκ. ευρώ μέχρι τώρα και άλλα 300 εκ. ευρώ για να ολοκληρωθεί), καταδικάζοντας τους Θεσσαλούς αγρότες σε αφανισμό και τον κάμπο σε ερημοποίηση. Οι αγρότες είναι το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτού του «φαραωνικού» έργου και όσοι επιμένουν σε αυτό έχουν μεγάλη ευθύνη.

Την ίδια στιγμή, στη Μεσοχώρα ολοκληρώνεται ακόμα ένα έγκλημα, ένα μεγάλο φράγμα που η τεχνητή του λίμνη θα εξαφανίσει χωριά όπως η Μεσοχώρα, το Αρματωλικό και άλλους παραποτάμιους οικισμούς της περιοχής. Θα αφανίσει τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά μιας ολόκληρης περιοχής. Η πολιτεία, αδυνατώντας για δεκαετίες να πείσει την τοπική κοινωνία και του Μεσοχωρίτες για την αναγκαιότητα των έργων, καταφεύγει για ακόμη μια φορά σε αναγκαστικούς νόμους – 3734/2009 – που όχι μόνο παραδίδουν το χωριό στα συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα παραβιάζουν κατάφωρα το νομικό μας πολιτισμό μαζί με κάθε αίσθηση περί δικαίου και δημοκρατίας. Πολιτιστικά μνημεία ιδιαίτερης σημασίας, όπως το Βυζαντινό Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Μυρόφυλλο, γέφυρες και παλιοί οικισμοί θα χαθούν για πάντα κάτω από το νερό και θα θυσιαστούν στο βωμό μια αβέβαιης «ανάπτυξης» και των συμφερόντων, αν ολοκληρωθεί και το φράγμα της Συκιάς.

Αν τα τεράστια ποσά που σκανδαλωδώς δαπανούνται για τα έργα της εκτροπής, επενδύονταν σε μικρότερα και συμβατά με το περιβάλλον και τον άνθρωπο έργα, το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Θεσσαλία θα είχε προ πολλού αντιμετωπιστεί. Ταυτόχρονα, δεν θα είχαμε αυτές τις μη αναστρέψιμες βλάβες στο περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Όχι στον αφανισμό της Μεσοχώρας

Η υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής και υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι υπόθεση όλων μας. Η προστασία των ποταμών μας και η εξασφάλιση για ολόκληρο τον πληθυσμό δωρεάν ποιοτικού πόσιμου νερού, είναι ανθρώπινο δικαίωμα και βασική υποχρέωση της πολιτείας. Η παραγωγή ενέργειας από μεγάλα φράγματα – πάνω από 15 μ. ύψος – δεν μπορεί να θεωρείται ΑΠΕ γιατί οι βλάβες που προκαλούν στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες, είναι τόσο μεγάλες και ανεπανόρθωτες σε βαθμό που καμία επιστημονική μέθοδος δεν μπορεί να τις αποτιμήσει.

Η υπερβολική προβολή, τελευταία, του ενεργειακού χαρακτήρα του έργου δεν είναι παρά μια προσπάθεια να αξιοποιηθεί ο έντεχνα καλλιεργούμενος μύθος της έλλειψης ηλεκτρικής ενέργειας. Πρόκειται για το ιδεολογικό υπόβαθρο της ίδιας πολιτικής που προσπάθησε, ταυτόχρονα, να φέρει το λιθάνθρακα, που επεκτείνει, αντί να “συμμαζεύει” τις μονάδες λιγνίτη, που επιχειρεί να δημιουργήσει νέα ενεργειακά κέντρα φυσικού αερίου (αντί να αξιοποιεί το φυσικό αέριο στην τελική κατανάλωση). Και όλα αυτά γιατί; Για να έχει έδαφος ο “ανταγωνισμός” των οικονομικών μεγαθηρίων, στο νέο περιβάλλον της απελευθερωμένης αγοράς ενέργειας.

Σήμερα, όμως, χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα συνειδητοποιούν, μέσα από την εμπειρία και τους αγώνες τους για τα ζητήματα της ενέργειας, ότι αυτή η επιλογή δεν είναι μονόδρομος. Ούτε η συνεχής αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, ούτε οι τρόποι παραγωγής της (ορυκτά καύσιμα, μεγάλα φράγματα, για παράδειγμα) είναι δεδομένα. Υπάρχουν εναλλακτικά οικονομικά μοντέλα και καταναλωτικά πρότυπα που μπορούν να υπηρετήσουν λογικές χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης. Υπάρχει η εξοικονόμηση ενέργειας και η βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας. Υπάρχουν οι τεχνικές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Λείπει, όμως, η πολιτική βούληση, την ίδια ώρα που περισσεύει η έγνοια για το κέρδος.

Το παραπάνω κείμενο είναι ανακοίνωση του συλλόγου "ΑΧΕΛΩΟΥ ΡΟΥΣ". Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εκτροπή του Αχελώου, δείτε εδώ.

ΤΕΧΝΗΤΟΙ ΥΦΑΛΟΙ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΑ ΙΧΘΥΑΠΟΘΕΜΑΤΑ!

Αυξάνεται και πληθύνεται το ενδιαφέρον για τους τεχνητούς υφάλους στη χώρα μας, σε μια προσπάθεια των τοπικών κοινωνιών να αυξήσουν τα ιχθυαποθέματα στην περιοχή τους, ενίοτε σε συνδυασμό με τα διόλου ευκαταφρόνητα οφέλη του καταδυτικού τουρισμού.
Καθώς οι πληθυσμοί των ψαριών μειώνονται στο Αιγαίο και ο ανταγωνισμός των παράκτιων ψαράδων με τη μέση αλιεία (μηχανότρατες, γρι-γρι) φουντώνει, το προστατευμένο περιβάλλον των τεχνητών υφάλων, που συμβάλλει στην αύξηση των ιχθυαποθεμάτων, προβάλλει ως... σολομώντεια λύση.
Γι αυτό και μετά την Κάλυμνο, τη Ροδόπη, την Πρέβεζα και τη Χαλκιδική, στον υποθαλάσσιο χάρτη των τεχνητών «ψαρότοπων» φιλοδοξούν να προστεθούν μέσω του Επιχειρησιακού Προγράμματος Αλιεία 2007-2013 περιοχές όπως η Πιερία, η Μονεμβασιά, η Κυπαρισσία, η Κρήτη κ.ά.
Στο Μυρτώο Πέλαγος, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Μονεμβασιάς, οι ωκεανογραφικές και αλιευτικές μετρήσεις ξεκινούν στα τέλη Ιουνίου με ορίζοντα ολοκλήρωσης σε 13 μήνες και την εμπλοκή 50 επιστημόνων του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) με χρηματοδότηση της Νομαρχίας Λακωνίας.
Ο ύφαλος προβλέπεται να χωροθετηθεί μέσα στα όρια του Δήμου Μονεμβασιάς.
Εκτιμάται πως η συνολική του ανάπτυξη σε μήκος θα φτάνει περίπου το 1,5 χλμ. και θα ποντιστεί σε βάθος 20-40 μέτρα.
«Είναι σημαντικό για όλη την Ελλάδα να αναδειχθούν τέτοια έργα αλλά και να προστατευθούν αντιστοίχως οι φυσικοί ύφαλοι, αφού ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας είναι η υπεραλίευση.
Οποιοδήποτε μέτρο στοχεύει στην αύξηση και προστασία των ιχθυαποθεμάτων είναι θετικό», σημειώνει ο Αριστομένης Καραγεώργης, διευθυντής ερευνών του ΕΛΚΕΘΕ κι επιστημονικός υπεύθυνος της μελέτης για τον ύφαλο της Μονεμβασιάς.
Πιερία
Η Πιερία διεκδικεί δύο υφάλους, έναν βορειοανατολικά του λιμανιού του Κίτρους, μεταξύ Πίδνας και Μακρυγιάλου, κι έναν στην παραλία Λιτοχώρου, μεταξύ Λεπτοκαρυάς και Γρίτσας.
«Με τους υφάλους προσδοκούμε να εμπλουτιστούν οι πληθυσμοί των ψαριών στον Θερμαϊκό, όπου η αλιεία έχει λάβει εντατικούς ρυθμούς», σημειώνει ο αντινομάρχης Πιερίας, Νίκος Μπουρονίκος.
Οι μελέτες έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Στο Κίτρος η συνοικία των ψαριών προβλέπεται να καταλαμβάνει 4,3 τ. χλμ. και να αποτελείται από 330 κύβους και παραλληλόγραμμα από μπετόν, καθώς και σωλήνες από πολυπροπυλένιο, ενώ θα τοποθετηθεί σε βάθος 20-25 μέτρων.
Στο Λιτόχωρο θα απλώνεται σε 7 τ. χλμ. περίπου, ενώ θα ποντιστεί σε βάθος 30-50 μέτρων.
Οι περιοχές αναμένεται να σημανθούν με ειδικούς πλωτούς φάρους.
Υφαλο, όμως, διεκδικεί και η Κυπαρισσία στη Μεσσηνία. «Υπάρχει μείωση των αλιευμάτων στην περιοχή και γι αυτό οι ψαράδες ζητούν τον ύφαλο», σημειώνει ο αντινομάρχης Μεσσηνίας, Στάθης Αναστασόπουλος. Εχει ολοκληρωθεί η μελέτη σκοπιμότητας.
Προτείνεται ο ύφαλος να κατασκευαστεί 1,7 χλμ. βόρεια του λιμανιού της Κυπαρισσίας.
Ο κεντρικός του πυρήνας θα καταλαμβάνει 1 τ. χλμ. και η περίμετρος προστασίας 10 τ. χλμ. Θα ποντιστεί σε βάθος 15-30 μέτρων.
Στη λογική της τεχνητής ψαρούπολης έχει μπει και η Κρήτη. «Οι μελέτες στον κόλπο της Μεσαράς έδειξαν μείωση των αλιευμάτων», τονίζει ο Κώστας Ντούνας, διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας και Γενετικής του ΕΛΚΕΘΕ στην Κρήτη.

Παράνομη αλιεία
«Μία από τις αιτίες είναι η παράνομη αλιεία. Γι αυτό και προτείνουμε μια προστατευόμενη παράκτια περιοχή με τεχνητούς υφάλους, σε μια έκταση 6-7 τ. χλμ. σε βάθη από 15-40 μέτρα».
Αντίστοιχες σκέψεις για ειδικού τύπου πλωτούς υφάλους, που ευνοούν την ανάπτυξη των γόνων, υπάρχουν και για τον Κόλπο της Κισσάμου στα Χανιά.
Οι παράκτιοι αλιείς έχουν τα τελευταία χρόνια μετατραπεί σε θιασώτες των τεχνητών υφάλων, αφού οι κατασκευές αυτές εμποδίζουν τις μηχανότρατες και τα συρόμενα εργαλεία τους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνουν τα ψάρια.
Οπως όμως υπογραμμίζει ο διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων του ΕΛΚΕΘΕ, Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, «οι ύφαλοι είναι ένα τοπικό μέτρο αλιευτικής διαχείρισης, που από μόνο του δεν αρκεί για την αντιμετώπιση της υπεραλίευσης. Μπορεί να λειτουργήσει μόνο συνδυαστικά με άλλα μέτρα, όπως οι απαγορεύσεις σε αλιευτικά εργαλεία και περιοχές, ο έλεγχος των σκαφών κ.ά.
Η Ελλάδα, όπως και όλη η Ευρώπη, περνά κρίση υπεραλίευσης, αλλά, απ ό,τι φαίνεται, βρισκόμαστε ακόμη σε σημείο ελεγχόμενο και πάντως όχι μη αναστρέψιμο».
ΣΤΗ ΡΟΔΟΠΗ ΤΟ 1999 Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΕΧΝΗΤΟΣ ΥΦΑΛΟΣ
Ακόμα και στο 400% έφτασε η αύξηση στον πληθυσμό ψαριών
Ο πρώτος τεχνητός ύφαλος στη χώρα μας ποντίστηκε το 1999 στο Φανάρι Ροδόπης, στο Θρακικό Πέλαγος. Είναι ο μόνος για τον οποίο υλοποιήθηκε το 5ετές πρόγραμμα παρακολούθησης που θέτει ως όρο η ΕΕ για την κοινοτική χρηματοδότηση. «Η αλιεύσιμη βιομάζα αυξήθηκε στην περιοχή πέρα από κάθε προσδοκία, ενώ παρατηρήθηκαν και είδη που πριν δεν υπήρχαν», επισημαίνει ο κ. Αργύρης Καλιανιώτης, διευθυντής του Ινστιτούτου Αλιευτικών Ερευνών του ΕΘΙΑΓΕ. Οπως ο ίδιος τονίζει, η μέση αύξηση του πληθυσμού των ψαριών ήταν γύρω στο 150%, ενώ για ορισμένα είδη έφτασε ακόμη και το 400%.
Για τις άλλες τρεις συνοικίες ψαριών (Κάλυμνος - Κως, Πρέβεζα, Ιερισσός Χαλκιδικής) δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία για την πορεία τους.
Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τη διαδικασία ανάθεσης της 5ετούς παρακολούθησής τους, αν και επιμένει πως αυτό θα γίνει στο πλαίσιο του 4ου χρηματοδοτικού προγράμματος της ΕΕ. Παρ όλα αυτά, όπως υπογραμμίζει ο κ. Παπακωνσταντίνου, «το επιστημονικό ενδιαφέρον είναι πλέον περιορισμένο, αφού έχει ήδη ολοκληρωθεί η διαδικασία της εποίκησης στους υφάλους».
Η διεθνής εμπειρία, πάντως, δείχνει πως γύρω από τους τεχνητούς υφάλους τα ιχθυαποθέματα πολλαπλασιάζονται, κάτι που επιβεβαιώνουν εμπειρικά και οι ψαράδες της Καλύμνου. Στη Μεσόγειο, ιδιαίτερα στα νερά της Ιταλίας και της Ισπανίας, έχουν ποντιστεί τα τελευταία 35 χρόνια εκατοντάδες ύφαλοι.
Στις ΗΠΑ η πρακτική είναι επίσης πολύ διαδεδομένη, με διαφορετικά ωστόσο χαρακτηριστικά, καθώς εκεί βυθίζουν διάφορα αντικείμενα, από παροπλισμένα πλοία μέχρι ελαστικά, αφού πρώτα τα καθαρίσουν από τοξικές ουσίες. Αντίθετα στην Ευρώπη χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο αντικείμενα από τσιμέντο ή σιδηροκατασκευές.

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ
Η «ταυτότητα» των τεχνητών υφάλων
Ποντίζονται σε βάθος μικρότερο των 50 μέτρων, καθώς διαφορετικά δεν είναι δυνατή η φωτοσύνθεση. Αν προορίζονται αποκλειστικά για αποικία ψαριών μπορούν να ποντιστούν στα 30-40 μέτρα. Αν ενέχουν και τη μελλοντική χρήση του καταδυτικού πάρκου, στα περίπου 20 μέτρα.
Χωροθετούνται σε περιοχές με αμμώδη ή λασπώδη βυθό, όπου δεν υπάρχουν φυσικοί ύφαλοι και δημιουργούν ένα τεχνητό περιβάλλον παραγωγής ψαριών. Οχι σε λιβάδια Ποσειδωνίας, αλλά σε κενά διαστήματα.
Αποτελούνται συνήθως από τσιμεντένιες κατασκευές, αλλά μπορεί να είναι κι από άλλα υλικά: συνθετικά όπως πολυπροπυλένιο ή ακόμη και σακιά από γεωύφασμα γεμισμένα με κομμάτια βράχων και πέτρες.
Το φυτοβένθος και ζωοβένθος -καβούρια, ανεμώνες σφουγγάρια, χτένια, αχιβάδες φύκια κ.ά.- αναπτύσσονται πάνω στους τεχνητούς υφάλους με διαδικασία παρόμοια με αυτή που αναπτύσσονται στον βράχο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Αριστομένης Καραγεώργης, διευθυντής ερευνών ΕΛΚΕΘΕ
Δεν πρέπει να αγνοούμε και τους φυσικούς υφάλους.
«Εκτός από τους τεχνητούς υφάλους δεν θα πρέπει να αγνοούμε και τους φυσικούς υφάλους. Οι ελληνικές θάλασσες είναι γεμάτες από «ξέρες» και «πάγκους» που είναι γνωστές στους κατά τόπους ψαράδες, επαγγελματίες και μη, και αλιεύονται συστηματικά, επειδή αποτελούν φυσικά καταφύγια, όπου αναπαράγονται και καταφεύγουν τα ψάρια. Πριν λοιπόν από την προφανή και σχετικά εύκολη λύση της κατασκευής ενός τεχνητού υφάλου (π.χ. από μπετόν), καλό θα είναι να προηγείται μια συστηματική διερεύνηση της θαλάσσιας περιοχής που μας ενδιαφέρει, η οποία μπορεί να παρουσιάζει βραχώδεις εξάρσεις του πυθμένα, κατάλληλες για να φιλοξενήσουν υπό «καθεστώς προστασίας» πολλούς και διαφορετικούς κατοίκους».

Πηγή: εφημερίδα "Έθνος".
Κάν'τε κλικ στην εικόνα για να την δείτε σε μεγάλο μέγεθος!

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12/7 Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΚΑΪ ΣΤΗΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑ!

Την Κυριακή 12 Ιουλίου καθαρίζουμε το δάσος της "Φανερωμένης"στη Σαλαμίνα.
Με τον καθαρισμό του δάσους της "Φανερωμένης" στη Σαλαμίνα, συνεχίζονται οι δράσεις του ΣΚΑΪ για την προστασία του Περιβάλλοντος.
Ο καθαρισμός θα γίνει την ερχόμενη Κυριακή 12 Ιουλίου στις 9 το πρωί και το σημείο συνάντησης είναι επί της λεωφόρου Φανερωμένης, στην περιοχή Ψιλή Άμμος, λίγο μετά το μοναστήρι.
Η δράση θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με την εταιρία karcher και τη δημοτική αρχή.
Οι πολίτες – εθελοντές θα καθαρίσουν το δάσος από τα σκουπίδια ενώ συνεργεία της εταιρίας και του δήμου θα καθαρίσουν την περιοχή από τα μπάζα.
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ο ΣΚΑΪ, καλεί τους πολίτες να γνωρίσουν το νησί με ξενάγηση στην παραλία "Κανάκια".

SOLAR IMPULSE: ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!

Το πρώτο αεροπλάνο του κόσμου που θα κινείται μόνο με την ηλιακή ενέργεια, με το όνομα Solar Impulse αποκαλύφθηκε την Παρασκευή από τον Ελβετό «πατέρα» του Bertrand Piccard, o οποίος φιλοδοξεί με αυτό κάποια μέρα να κάνει το γύρο του κόσμου.
To Solar Impulse, έχει συνολικό μήκος φτερών όσο και ένα Boeing 747 αλλά είναι τόσο βαρύ, όσο ένα μικρό αυτοκίνητο. «Χθες ήταν ένα όνειρο, σήμερα είναι ένα αεροπλάνο, αύριο θα είναι ο πρεσβευτής των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας» δήλωσε ο Piccard στην επίσημη τελετή παρουσίαση του αεροπλάνου του.
Ωστόσο το ελαφρύ και χαριτωμένο αεροσκάφος που παρουσιάστηκε θα χρησιμοποιηθεί κυρίως για δοκιμές. Όταν αυτές ολοκληρωθούν, δηλαδή μετά από δύο χρόνια, θα κατασκευαστεί ένα νέο Solar Impulse, με οδηγό τη «σοφία» που θα έχει συγκεντρωθεί κατά τις δοκιμές.
Σύμφωνα με τον Piccard και τον συνεργάτη του, το Solar Impulse χρησιμοποιεί 12.000 «κύτταρα» για τη συλλογή ηλιακής ενέργειας. Αυτά στη συνέχεια φορτίζουν μπαταρίες λιθίου οι οποίες δίνουν ενέργεια σε τέσσερις ηλεκτρικούς κινητήρες. Οι μηχανές του, έχουν δύναμη 40 αλόγων, πράγμα που το καθιστά μάλλον αργό. Για την ακρίβεια απογειώνεται με ταχύτητα 35 χιλιομέτρων/ώρα, και η μέγιστη ταχύτητα πτήσης του είναι 70 χιλιόμετρα/ ώρα.
Οι κατασκευαστές του ευελπιστούν ότι θα κάνει μία πρώτη πτήση πάνω από τον Ατλαντικό το 2012 και ότι η απογείωση αυτή θα είναι όπως η πρώτη πτήση των αδελφών Wright.
Το μόνο πράγμα που «φοβάται» το Solar Impulse είναι η συνεχής κακοκαιρία, γιατί το «καύσιμό» του είναι ο ήλιος. «Θα πρέπει να αποφύγουμε την κακοκαιρία. Θα πρέπει να αποφύγουμε τη βροχή, γιατί όταν βρέχει δεν θα είναι δυνατή η συλλογή ενέργεια» δήλωσε ο συνεργάτης του Piccard, Borschberg.
O ίδιος ο Piccard δηλώνει ότι, το αεροπλάνο του θα φέρει μια «πράσινη επανάσταση» καθώς όπως λέει «τη στιγμή που θα υπάρχει ένα αεροπλάνο το οποιο μπορεί να πετάξει μέρα και νύχτα χωρίς καύσιμα, κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αδύνατο να γίνει το ίδιο με τα αυτοκίνητα, τα συστήματα θέρμανσης και ψύξης και τα κομπιούτερ».
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το Solar Impulse, επισκεφθείτε το site.

Η παραπάνω είδηση είναι από το cosmo.gr (ημ/νία δημοσίευσης 26/6/09) και συντάκτης της είναι η Ντίνα Μιχαλοπούλου.Επίσης στο παρακάτω βίντεο παρουσιάζεται ο τρόπος κατασκευής των φτερών του αεροπλάνου...